کتاب صوفیگری سید احمد کسروی

صوفیگری عنوان یکی از کتاب‌های احمد کسروی است که در نقد تصوف و عرفان و صوفیان ایرانی از جمله مولوی، سعدی و حافظ نگاشته‌است.

کسروی یکی از جدی‌ ترین منتقدان تصوف و عرفان با تأکید بر خرد بود. در اوایل دهه 1940 میلادی ، او چندین رساله کوتاه در نقد تصوف و مخالفتش با تصوف نوشت که مهم‌ ترین آنها صوفی‌گری (1943 میلادی) ، در پیرامون ادبیات (1943 میلادی) و حافظ چه می‌گوید (1942 میلادی) بود. این آثار به صورت موجز و خلاصه به همراه ماهیت عوام‌ پسندانه و فاقد روش‌ های تحلیلی و خبره‌ گرایی بود. او در کتاب «در پیرامون اسلام» تصدیق کرد که مثنوی مولوی را نخوانده بود و فقط «خرده‌های و ذراتی را در اینجا و آنجا» دیده بود.[1] محمد امینی ، کتب صوفی‌گری و بهائی‌گری کسروی را بی‌پایه‌ ترین آثار پژوهشی وی می‌داند ، به اعتقاد او علت نگارش آن‌ها صرفاً این بوده که کسروی می‌خواسته به شیعیان نشان دهد تنها با تشیع به ستیز برنخاسته است.[2]